Strzały w kierunku przyszłości: Odwaga czy szaleństwo?
Zaledwie 19-latek, a już na drodze do zrujnowania swojego życia. O tym, że młodzi ludzie potrafią zaskoczyć, a często zaszokować, wiedzieliśmy wszyscy — ale kto mógłby przypuszczać, że 200 tysięcy złotych strat nie jest wystarczającym powodem do zatrzymania się i zastanowienia?
W minioną sobotę, podczas gdy setki pasażerów pociągu relacji Warszawa–Skierniewice z niepokojem spoglądały przez okna, jeden młodzik postanowił zagrać w niebezpieczną grę. Strzały, które oddano w kierunku poruszającego się składu, były nie tylko bezmyślne, ale i przerażające. Prorokowie nieszczęścia mówią, że tu nie chodzi jedynie o psychikę tego młodego człowieka, ale o rzeczywistość, w której przyszło nam żyć — otoczeni nieprzewidywalnym chaotycznym żywiołem.
Co stało się z tym cennym, złotym wiekiem młodości? Czy życie to tylko ciąg słodkich chwil, czy może jednak czasami wpisuje się w zbrodnię, której ciężar trzeba udźwignąć na sali sądowej? Tak, to prawda — 19-latek zatrzymany przez policję przyznał się do winy. Ale to nie wystarczy. Musimy spojrzeć głębiej, zadać pytania, które w pędzie codzienności umykają nam gdzieś w cieniu resztek empatii. Dlaczego ten młody człowiek sięgnął po broń? Co takiego skrywa jego psychika?
A to, co zrobiono pociągowi, to nie tylko zniszczenie mienia, ale i wystawienie na próbę życia niewinnych pasażerów. To wszystko powinno nas zmusić do refleksji. Zamiast grzebać w statystykach przestępstw i statystykach usprawiedliwień, może warto pójść krok dalej — zadać sobie trud zrozumienia tej zaburzonej rzeczywistości?
Teraz przyszła pora, by odpowiedzieć na nurtujące pytanie: czy system wymiaru sprawiedliwości, który w niedługim czasie postawi go przed sądem, poradzi sobie z deficytem empatii, który sprawił, że ten chłopak oddał strzały do ludzi? A może potrzebujemy nie tylko sprawiedliwości, ale i prawdziwej rehabilitacji? Czas pokaże, ale jedno jest pewne — skutki tych działań daleko wykraczają poza rachunki finansowe i przypominają o moralnym bankructwie w naszym społeczeństwie.
— R.M.